Dostałam wiersz .Napisała go bardzo wiekowa dama , która rezydowała w pokoju numer pięć .Jutro mnie nie będzie w pracy a  Ona odjedzie do domu starców ale mnie pozostanie po niej wiersz i wspomnienie Jej wrażliwego spojrzenia na świat .Nawet przez szpitalne okno widziała poezję ...

I nie zapominajmy o tych młodych duszą  kobietach co swoją poezję wlały w istnienia dzieci i wnuków.Co zapisały się we wspomnieniach strofami zwykłego życia a jednak poezją pamięci . Tych ojców  , którzy potrafili w parku nazwać każdego ptaka na gałęzi i łacińskie nazwy nadawać trawom . Dziadków co wsuwali 5 złotych na lody i babcie których ciasta drożdzowego nie zapomnimy po kres życia .Nie zapominajmy tych dzięki którym jesteś tymi , jakimi jesteśmy .Nie zapomnijmy poezji istnienia …