Dostałam wiersz .Napisała go bardzo wiekowa dama , która rezydowała w pokoju numer pięć .Jutro mnie nie będzie w pracy a  Ona odjedzie do domu starców ale mnie pozostanie po niej wiersz i wspomnienie Jej wrażliwego spojrzenia na świat .Nawet przez szpitalne okno widziała poezję ...

I nie zapominajmy o tych młodych duszą  kobietach co swoją poezję wlały w istnienia dzieci i wnuków.Co zapisały się we wspomnieniach strofami zwykłego życia a jednak poezją pamięci . Tych ojców  , którzy potrafili w parku nazwać każdego ptaka na gałęzi i łacińskie nazwy nadawać trawom . Dziadków co wsuwali 5 złotych na lody i babcie których ciasta drożdzowego nie zapomnimy po kres życia .Nie zapominajmy tych dzięki którym jesteś tymi , jakimi jesteśmy .Nie zapomnijmy poezji istnienia …

Pamiętam jak dzisiaj. Stałam w ciemnym korytarzu, pod drzwiami, czekając, kiedy zostanę poproszona do środka. Byłam onieśmielona, niepewna, a wszystko dookoła wydawało się obce i niedostępne. Wiedziałam, że muszę sprawić dobre wrażenie. W głowie układałam  gotowe odpowiedzi na ewentualne pytania, jednocześnie mając świadomość, że to i tak zawsze szlag trafia. Co chwilę ktoś przechodził korytarzem, lustrując mnie z góry na dół. No tak, obcych zawsze traktuje się z góry i nieufnie. Ciekawe, czy kiedykolwiek zaakceptują mnie i przykleją etykietkę “swój”. Na to trzeba czasu. Weszłam do środka, powtarzając w myślach “siedź prosto, patrz prosto w oczy, uśmiechaj się, sprawiaj wrażenie pewnej i przebojowej”. Posypała się lawina pytań odnośnie mojej osoby, na które starałam się odpowiadać krótko i rzeczowo. Potem zostałam poinformowana o swoich obowiązkach i oddelegowana do właściwego pokoju. Od razu stałam się głównym tematem dnia, a nawet tygodni. Nie zapomnę tego szemrania i ucinania szybko rozmów w momencie mojego wchodzenia do pokoju. Z czasem, oni przyzwyczaili się do mnie, a ja do nich. Od tamtego dnia minęło 6 lat i z perspektywy czasu, tak sobie myślę, że w wielu sytuacjach postąpiłabym zupełnie inaczej. Wtedy, kiedy milczałam, wykrzyczałabym swoje racje, postawiłabym się. Kiedy niepotrzebnie coś powiedziałam, teraz, zamilknęłabym. Wiele spraw rozwiązałabym zupełnie inaczej, do niektórych zdarzeń w ogóle bym nie dopuściła. Nie jest to teraz płakanie nad rozlanym mlekiem. Wyciągam wnioski. Analizuję. Uczę się na własnych błędach. Dojrzewam.

Dzisiaj totalne lenistwo . Obudziliśmy się dość późno . Powiedziałabym ,że zaspaliśmy .Nic to … Nieśpiesznie poruszaliśmy się po domu , wykonując nieważne czynności ale uśmiechaliśmy się do siebie zupełnie   bez przyczyny ale z chęcią  .

W sklepie było pusto . Przechodziliśmy pomiędzy półkami zastanawiając się co kupić .Los padł na indyka z żurawinami . Była uczta prawie jak na święto dziękczynienia , szkoda tylko ,że wciąż tak gorąco … Połówek pomiedzy półkami z proszkiem do pieczenia , mąką a porcelaną powiedział ,że mnie kocha …czyżby sugerował ,że mam coś upiec ? 

A w domu jeszcze bardziej zwolnilismy tempo. Cały dzień towarzyszyły nam Gilmore Girls … Oglądaliśmy ich perypetie nie mogą nacieszyć się sobą i tym co działo się na ekranie . Podsumowanie ? To były piękne godziny …

śniadanie  we dwoje

Gdzieś za Bugiem w telewizji pokazali:

A swoją drogą, w akademikach, stancjach i mieszkaniach studenckich zaczyna się właśnie pierwszy weekend tego roku akademickiego. Nie dajmy się Moskalom!

And now for something completely different:

…z tego samego wykopu, co poprzedni wykres:

Zestawienie liczby ofiar Boga i Szatana w Biblii. Zapewne nieco zaokrąglone (możemy tylko szacować, ile osób mógł Jahwe zamordować w czasie potopu lub w Sodomie), ale i tak mocne. Zwłaszcza w zderzeniu z zapewnieniami chrześcijan, że ich Bóg jest miłością:

Jeszcze ciekawszy, niż ranking, wydaje się jednak kontrargument, który pojawił się na Wykopie (gdziem rzecz znalazł), wyartykułowany przez niejakiego Bartholomew:

To Bóg stworzył człowieka. Kto jak nie on ma wiec prawo do jego unicestwienia?

No właśnie. Przecież wiadomo, że jak coś sobie zrobimy (np. babkę z piasku) to jest to nasze i potem możemy z tym wyczyniać, co nam się żywnie podoba. Jeśli cokolwiek w tym wszystkim dziwi, to fakt, że szafujący tym argumentem katolik (a przynajmniej chrześcijanin; tak czy owak, z definicji przeciwnik aborcji) nie widzi jego drugiego dna, i, pytany przez dyskutantów, nie domaga się natychmiastowej legalizacji nie tylko przerywania ciąży w każdej sytuacji, ale także prawa do zabijania już urodzonych dzieci, jeśli tylko się je samemu zrobiło.

Zwłaszcza że dzieciobójstwo wielokrotnie zalecane jest w Piśmie Świętym (choćby w Księdze Kapłańskiej, 20:9, czy w Księdze Powtórzonego Prawa, 21:18-21) jako rozwiązanie problemów wychowawczych. I to, a jakże, przez samego Stwórcę.